Ja, daar stonden ze: de eerste sneeuwklokjes! De sneeuw was nog niet weg, of ik ontdekte ze. Ik schrijf de datum altijd op, en wat blijkt: ze komen ieder jaar precies op tijd! Of het nu vriest of kwakkelt… Een verrassing is het dus niet, en toch krijg ik dan hoop: de lente is onderweg.
Maar hoop, in deze tijd, vol spanning en dreiging, en gekenmerkt door klimaatcrisis? Is dat niet een woord dat de prullenbak in kan? Nee, zeker niet, hoop doet leven! Maar hoe krijgt dat vorm? Door te doen! Niets is onveranderlijk. Problemen zijn er om samen aan te pakken. Dit las ik bij ‘pedagogiek van de hoop’, een methode om kinderen te helpen positief te blijven. Dat is nodig want zij lijden aan deze onzekere tijd. Perspectief geven is daarbij belangrijk. Het heeft zin om de handen uit de mouwen te steken. Laat je alles passief over je heen komen, dan slaat de somberheid toe. Sterker worden bij tegenslagen is nodig om hoop houden, maar niet zonder je in te zetten voor verandering.
Ik dacht daarbij aan de Bergrede van Jezus. Onderdeel van zijn verkondiging van het goede nieuws over het Koninkrijk. Jezus zien we daar als leraar, als pedagoog dus, die zijn leerlingen op probeert te voeden. In zijn rede zegt hij onder andere; “Gelukkig de zachtmoedigen, want zij zullen de aarde bezitten. Gelukkig wie hongeren en dorsten naar gerechtigheid, want zij zullen verzadigd worden. Gelukkig de vredestichters want zij zullen kinderen van God genoemd worden”.
Over perspectief gesproken! Maar hoe kan Hij dat bieden. Juist aan mensen die het niet makkelijk hebben. Die treuren, vervolgd worden, worden uitgescholden. Ja, dat is verdrietig. Maar de mensen die Jezus aanspreekt, leden van zijn gemeente, zijn niet hulpeloos. Integendeel, zij maken keuzes, kiezen bewust voor een leven dat anders is dan anders. Wat dat ook voor gevolgen heeft. Zij eisen niets op, maar weten dat zij zullen ontvangen.
Eind februari beginnen de 40 dagen. Een oefentijd, op weg naar Goede Vrijdag en Pasen, een tijd om te werken zowel aan onze innerlijke houding en als aan onze betrokkenheid op anderen. Het is een tijd van vorming, van groeien als mens.
Geef toe, een betere leraar dan Jezus kunnen we niet krijgen. Hij leeft wat hij leert, en leert wat hij leeft! Zachtmoedig is hij zelf, gerechtigheid is zijn motivatie om ons leven en sterven te delen. Hij, kind van God, schenkt vrede. Zo weet hij jong en oud te inspireren. Dat noem ik pedagogiek van de hoop!
Als ik naar hem kijk, zie ik net als in mijn tuin, nieuw leven en zie uit naar de tijd die komt!
Ds. Dineke van de Wetering