Er alleen voor staan. Dat is een loodzwaar gevoel. Het kan ons overvallen als we zorgen met ons meedragen. Niemand anders kent ons verdriet, niemand voelt wat wij voelen. Toch?
Ik lees in de krant wat de toeslagen ouders meemaken in hun strijd om het geld waar ze recht op hebben, maar het is hun strijd, niet de mijne. Ik lees het bericht van iemand die een onderzoek moet ondergaan, dat spijt me voor hem, maar ik ben blij dat ik niet hoef. Hoe kunnen we iets voor elkaar betekenen, iets wat die ander werkelijk goed doet?
De schilder Sieger Köder maakte een portret van Simon van Cyrene en Jezus. Dit is niet bijbelgetrouw. Nergens lezen we dat Simon samen met Jezus de kruisbalk heeft gedragen. We lezen dat Simon, schijnbaar toevallig, de stoet tegenkwam op weg naar Golgotha. Hij komt net de stad binnen. Heeft hij op het land gewerkt? Hij was op weg naar huis, het avondeten stond misschien al op tafel. Maar dan dit: soldaten houden hem staande. Ze zien een flinke kerel, hier jij, draag jij die balk eens. Jezus bezwijkt er bijna onder. Hij is te zwaar.
Dus dragen ze hem samen. Nee, dat staat er letterlijk niet. Maar ik zie het terug in de verbeelding van Köder. En hoe! Schouder aan schouder, de armen om elkaar heen geslagen. Jouw hand, mijn hand. Samen gaan we dit redden. Ik kan hier eindeloos naar kijken. Het staat er niet, maar ik zie het wel voor me. En ik zou willen dat ik dit veel vaker zie. Dat mensen mij helpen dragen, dat ik mensen kan helpen dragen. Zij aan zij, jouw hand, mijn hand.
Wat een verhaal om mee thuis te komen. Te laat, maar toch. Simon vertelt het aan tafel. Dat verzin ik niet: zijn beide zonen, Alexander en Rufus, zijn bij Markus bekend. En Rufus vinden we terug in Rome, als het dezelfde is die in die brief wordt genoemd. Het zou mij niet verbazen. Simon leerde de liefde van Jezus kennen, en die is aanstekelijk. Een belangrijke reden om als gemeente er te zijn voor mensen die er alleen voor staan. Hun kruis is het onze niet. Maar we kunnen het wel helpen dragen.
ds. Dineke van de Wetering
