Abba Vader. Dat lied werd 3 jaar geleden gekozen als nummer één in de lijst met favoriete liederen van de Regenboogkerkgemeente. Een lied dat geborgenheid uitstraalt. Abba Vader U alleen, U behoor ik toe. U laat nooit alleen…
Een dierbaar lied, een kostbare ontdekking: wij mogen God Vader noemen. Wat een voorrecht. Hij is de Vader van Jezus. Maar Hij is ook onze Vader. Door Jezus mogen we God zo noemen.
Maar niet minder door de Heilige Geest. (Romeinen 8: 15) U hebt de Geest ontvangen om Gods kinderen te worden – door Hem roepen wij God aan met ‘Abba, Vader’.
Henri Nouwen schreef hierover: “Door ons zijn Geest te geven is hij ons nader gekomen dan wij onszelf zijn. Door de ademtocht van God kunnen wij God Vader noemen en deel krijgen aan de goddelijke relatie tussen Vader en Zoon”.
Vader is dus een naam die gebruikt wordt door mensen die met God in relatie staan. Die bewust willen leven vanuit die relatie. Dat begrijp ik. Het zou op mij vreemd overkomen als iemand die geen familie is van mijn vader hem wel zo zou noemen, dat kan alleen een kind. Die unieke verbinding is nodig.
Uiteraard hebben we het niet over een biologisch vaderschap. Daarom spreken wij in ons gebed God aan met ‘Onze Vader die in de hemel zijt’. Onderscheid moet er zijn. Er is intimiteit en er is afstand. Kan dat wel samen gaan? Hij is verborgen, verheven, deze Vader en Hij is nabij. Daarom mogen we die onbereikbare God toch Vader noemen.
Als we hem aanspreken met die naam of tot Hem zingen, doen we dat in het vertrouwen dat er een dag komt dat wij met Hem samen zullen zijn. Kinderen van God zijn ook erfgenamen van God, samen met Christus, zegt de apostel. Er staat ons iets heerlijks te wachten!
Goed om op Vaderdag ook aan die andere Vader in de hemel te denken. En Hem te danken voor zijn liefde, en de geborgenheid die Hij biedt. Abba Vader, U alleen, U behoren wij toe!
Ds. Dineke van de Wetering