PKN
Welkom bij de Regenboogkerk Epe
 
Gedragen Gedragen

Hoe lang geleden is het, dat iemand ons gedragen heeft? Toen we een kind waren, vermoed ik. Daarna voelden we ons er te groot voor en inderdaad: we waren inmiddels ook echt te groot en te zwaar. Dragen bruidegoms hun bruid nog over de drempel of mag dat niet meer van de ARBO-wet? Soms als je in de winkelstraat een kind hoort huilen en ziet hoe de vader of moeder het optilt en op de arm draagt, kan er iets van heimwee boven komen: het is wel een veilig gevoel, door iemand gedragen worden als je niet meer verder kunt.

In mijn map met  krantenknipsels vond ik een interview met een predikant. Ik weet waarom ik het uitscheurde, om de woorden waarmee hij de troost van het geloof omschrijft: “de troost zit voor mij in het diepe besef dat wij gedragen worden. Wij worden niet aan de afgrond overgelaten. Wij zijn geen prooi van ultieme zinloosheid. Er is iets dat ons draagt, iets waarin wij geborgenheid vinden,  noem het leven, noem het liefde, noem het God”.  ‘Dragen’ krijgt in die uitspraak de functie van ‘grond onder de voeten’.  Er is een bodem onder het leven. Ik noem die bodem inderdaad God. En ik heb die bodem hard nodig. ‘Dag aan dag draagt hij ons’ lees ik in Psalm 68 (NBG vertaling) Dat is goed nieuws aan het begin van het nieuwe jaar, waarvan  niemand weet wat het ons zal brengen.
     
Er is ook een andere kant. Dat we diep in ons hart er niet aan denken moeten dat iemand ons zou dragen. Veel te kinderachtig! Ik ben al groot, riepen we als kinderen al, ik kan zelf wel lopen. Op eigen benen staan, dat is wat we willen.  Prachtig vind ik het gedicht van Inge Lievaart, dat daarbij aansluit  ‘Een hand die vangt’:

Hoe diep de drift                           
vrijgaand te zijn                              
op eigen voeten                             
een eigen weg                               
tot – felle schrik –                         
geen grond meer en                     
zich niet meer houden                  
vallen                                             
        vallen                                             
alleen nog schreeuw                      
verloren schreeuw                         
hoe diep hoe lang?
een eeuwigheid van wanhoop
dan -
het stillend wonder
geboorte van besef
er is een oor dat hoort
een hand die vangt
terecht  zet
een weg begaanbaar
groeiend voor mijn voeten

Mooi is dat: opgevangen en weer met beide benen op de grond gezet. Zo is onze God: hij laat ons niet vallen, maar helpt ons weer op weg. Niets om je voor te schamen: toen het moeilijk werd, toen heeft hij mij gedragen!
 
A.M. van de Wetering 
 

terug
 
 

Ochtenddienst
datum en tijdstip 21-10-2018 om 10.00 uur
meer details

Clubben
datum en tijdstip 21-10-2018 om na de ochtenddienst
meer details

Basiscatechese
datum en tijdstip 22-10-2018 om 17.30 uur
meer details

 
Beluisteren kerkdiensten

U kunt onze kerkdiensten, live en nadien, beluisteren via www.kerkomroep.nl

Voor uitleg klik hier
 
 
"Kerk op schoot"

 
Bloemen in de kerk

23 september 2018
 
 
Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.