PKN
Welkom bij de Regenboogkerk Epe
 
Versluierd spreken Versluierd spreken

Een verbluffend Bijbelverhaal blijf ik de ontmoeting tussen God en Mozes op de berg Sinai vinden. “Laat mij toch Uw majesteit zien”, vraagt Mozes daar ronduit. Een vraag die veel herkenning oproept. God gaat akkoord, maar houdt zijn hand tussen Hem en Mozes in: Zijn gezicht mag niet gezien worden, want Mozes zal dat niet overleven. Mozes ziet God hem alleen passeren, van achteren. Rabbijnen hebben daar lang over na gedacht: wat kan daar de zin van zijn? Wellicht, menen ze, is Gods aanwezigheid alleen pas na afloop goed te herkennen. Je ziet Hem nooit precies aankomen in de geschiedenis.
Bijbelwetenschappers hebben er vaak op gewezen hoe de God van Israël in de tijd van de Sinai allerlei attributen van een stamgod had: wolken, aardbeving, storm en vuur vergezelden hem. Maar een opvallend verschil met andere stamgoden van die tijd springt toch in het oog. God wil niet dat Hij wordt afgebeeld, al verlangt Hij wel allerlei voorwerpen, die Zijn presentie in herinnering moeten brengen: zoals een ark met cherubijnen, een tabernakel met menorah en tafel met toonbroden, en altaren voor offers van runderen en wierrook. Met de komst van zijn dienaar Mozes verandert er een boel. God wordt persoonlijker, met Zijn volk en met Zijn dienaar Mozes. En Hij verlangt van Zijn volk een ethisch gedrag, vormgegeven door de tien geboden. En één van die geboden is moeilijk te handhaven: maak geen beelden van Mij. Dat blijkt al bij het verblijf van Mozes op de berg voor velen teveel gevraagd: zij gaan over tot het “bekende’ offeren aan dierenbeelden. In het bijzonder was – en is  - het moeilijk om de stap mee te maken dat God niet te rijmen is met enige afbeelding.
De God van de Israëlieten was gedurende hun halfnomadisch bestaan nog een jaloerse en naijverige godheid, die er alleen voor Zijn stam was. Hij ervoer kennelijk nog concurrentie en duldde geen andere goden naast zich (Exodus 34:14). Hij hanteerde niet mis te verstane sancties als hij miskend werd en strafte dan met epidemieën en dood. Hij eiste militaire verovering en ging voor in de strijd tegen de plaatselijke bevolking. Ondanks deze oorlogszuchtige trekken moet in de ervaring van God bij de Sinai toch een wonderlijke kern, een essentie zijn geweest dat uitgaat boven die plaats en tijd (de woestijn rond het tweede millennium voor Christus). Deze God blijkt ook een universeel God, die de mens aanspreekt in zijn innerlijk en oproept tot vrijheid, verantwoordelijkheid, fatsoen en compassie. Dat licht vooral op in Exodus 34:6, als Hij aan Mozes voorbijgaat en zich omschrijft als “machtig, barmhartig, genadig, geduldig, vol van liefde en waarheid”.
Dat zijn grote woorden. Die woorden kunnen je doen oplichten, zoals ze wellicht ook letterlijk de huid van Mozes deden stralen, zodanig dat het volk er bang van werd en hij zijn gezicht moest versluieren (Exodus 34: 33-35) en ook misschien zijn woorden moest versluieren, dat wil zeggen aanpassen en omtalen voor de menigte. Daar zit hem wellicht ook de moeilijkheid voor de kerk en voor ons: steeds opnieuw te zoeken naar woorden en aanknopingspunten, namens een God die een eeuwigdurend verbond met mensen aangaat.
Sjoerd Muller
 

terug
 
 

ochtenddienst
datum en tijdstip 19-08-2018 om 9.30 uur
meer details

Clubben
datum en tijdstip 19-08-2018 om na de ochtenddienst
meer details

 
Beluisteren kerkdiensten

U kunt onze kerkdiensten, live en nadien, beluisteren via www.kerkomroep.nl

Voor uitleg klik hier
 
 
"Kerk op schoot"

 
Bloemen in de kerk

zondag 3 juni 2018
 
 
Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.